سلام

شرمنده به خاطر تأخير زيادم...

اما پست جديد:

از ارتباط گفتيم

گفتيم كه بهترين راه شروع يك ارتباط سلامه.

حالا ما اومديم و هر روز به امام زمانمون سلام كرديم. بعدش بايد چي‌كار كنيم؟

جوابش خيلي سادست. شما وقتي به دوستتون مي‌رسين و بهش سلام مي‌كنين بعدش چيكار مي‌كنيد؟

احوال پرسي، چه خبرا...، راستي مي‌خواستم بهت بگم...، يه مشكلي برام پيش اومده...، ميشه بيشتر هوامو داشته باشي؟....

همين چيزا رو مي‌گيم ديگه...

خوب امام زمان هم مثل يك دوست خوب مي‌مونه. امام يك رفيق همراهه...

اگه اين حرفا درسته(كه خدايي درسته) چرا با اين آقاي مهربون مثل يك دوست رفتار نمي‌كنيم و باهاش حرف نمي‌زنيم؟

مثلا بگيم:

راستي مي‌خواستم بهتون بگم...، يه مشكلي برام پيش اومده...، ميشه بيشتر هوامو داشته باشين؟... من خيلي دوستون دارم...

داشتم فكر مي‌كردم ...

اين همه مي‌گيم كه بريم به سوي امام زمان. باهاش دوست بشيم. با او ارتباط داشته باشيم و هميشه با او باشيم. اما چه‌جوري؟ يعني چه طور ميشه من با امامي كه غايبه و او رو نمي‌شناسم ارتباط برقرار كنم؟ يه خورده مبهمه نيست؟

بايد بگم شايد اولش آره! يه خورده مبهمه! چون وقتي ما با يكي دوست مي‌شيم يا مي‌بينيمش يا اينكه صداش رو مي‌شنويم يا اينكه باهاش چت مي‌كنيم و ... اما اينجا قضيه يه خورده فرق مي‌كنه. از هيچكدوم از اين راه‌ها ما با اماممون آشنا نشديم. فقط مي‌دونيم با وجود همه‌ي تهمت‌هايي كه بهش مي‌زنن، او هست؛ روي زمين زندگي مي‌كنه و مثل مردم عادي توي كوچه‌ها و خيابون‌ها راه ميره.

اولين راه اينه كه باورش كنيم. يعني با تمام وجودمون اماممون رو قبول كنيم. اين رو بفهميم كه او دوست همراه، پدر مهربون و بهترين انسان روي زمينه. كسيه كه از سوي خدا اومده تا ما رو به راه درست هدايت كنه.  

مرحله‌ي بعدي اينه كه هر روز به اين پدر مهربونمون سلام كنيم. همون طور كه صبح‌ها وقتي از خواب بلند مي‌شيم و به بزرگترهامون سلام مي‌كنيم، به آقامون كه بزرگتر ما هست سلام كنيم و از ته دل بگيم: "السلام عليك يا اباصالح". يا اينكه خيلي ساده‌تر و خودموني‌تر بگيم: "سلام آقا.

سلام مستحبه اما جوابش واجبه! امام زمان هم چون كار واجب رو ترك نمي‌كنه، حتما جواب سلاممون رو مي‌ده.

اين شروع يك ارتباط خوب و خيلي قشنگه.

نظر شما چيه؟

آخرين روزهاي ماه خدا هم داره

مي‌گذره. توي اين روز‌ها به لطف خدا

درهاي جهنم بسته شدن و درهاي بهشت

هم مثل هميشه بازند.

ماه رمضون ماه خداست و خدا خودش

گفته كه تو اين روزها خيلي‌ها رو

مي‌بخشه. خيلي‌ها تو همين ماه رمضون،

همين چند شب احيا بخشيده شدن. اصلاً

انگار خدا تو اين روزها داره دنبال

بهونه مي‌گرده تا به بنده‌هاش بهترين‌ها

رو بده و اون‌ها رو وارد بهشت كنه.

ميگن تو زمان پيامبر وقتي مردم

مي‌خواستند مطمئن بشن كه خدا اون‌ها

رو بخشيده، مي‌رفتند خدمت رسول خدا و از او مي‌خواستن براشون دعا كنه و از

خدا بخواد كه گناهاشون رو ببخشه.

الآن هم، فرزند همون رسول رحمت، امام زمان ما، تنها كسيه كه دعاش حتماً

قبول ميشه و اگه اون برامون دعا كنه، خدا حتماً اجابت مي‌كنه.

هنوز چند روزي مونده، فرصت كمه، اما هنوز هم هست.

همه‌مون اين روز‌ها از آقامون بخوايم كه واسمون دعا كنه، از خدا بخواد كه ما

رو هم از اون‌هايي قرار بده كه امسال بهشتي مي‌شن.

مبادا امسال هم بگذره و خدا ما رو نبخشيده باشه.

شب قدر...

همين بسه

 ديگه هيچي نمي‌گم...

اما

از خدا چي‌ مي خوايم تو اين شب بزرگ...

.

.

.

ميگن شب قدر شب تعيين روزي هر ساله...

كاش روزي امسالمون تو باشي آقا!

خدايا!  من خيلي آقام، امام زمان، رو دوسش دارم!

 پس دعاي من اينه:

به حق امير‌المؤمنين

برسان ظهور مولايم را...

الهي آمين.

فرصت رو از دست نده! هركي هستي، هركجا كه هستي، هر كاري كا تا حالا كردي، تو اين روز‌ها خدا داره بهت يك نگاه ويژه مي‌كنه. پس اين روز‌ها رو از دست نده!

ماه، ماه ميهماني خداست، ماهي كه خدا ما رو به سوي خودش دعوت مي‌كنه.

توي ماه رمضون:

اون‌هايي كه سجده مي‌كنند، عذاب نمي‌شن و از آتتش جهنم نمي‌ترسند. پس تو اين ماه سجده‌هامون رو طولاني كنيم.

هر نماز ثواب هفتاد نماز واجب رو داره.

هر روز بعد از افطار خدا يك ميليون نفر رو از آتش جهنم آزاد مي‌كنه و تو شبهاي جمعه هر ساعت يك ميليون نفر از آتش جهنم آزاد مي‌شن.

هر كي صلوات بفرسته خدا ترازوي عمل اون رو سنگين مي‌كنه.

خوندن يك آيه قرآن صواب ختم قرآن تو ماه‌هاي ديگه رو داره.

خدا وعده داده كه دعاهامون رو اجابت كنه پس اين روزها رو از دست نديم و تو لحظه لحظه‌اي كه گيرمون اومد، اول براي پدر مهربونمون امام زمان عليه‌السلام و بعدش براي خودمون و ديگران دعا كنيم و از خدا بخوايم كه ما رو ببخشه و پاكمون كنه.

مراقب باشيم كه مبادا ماه رمضون امسال هم تموم بشه و هنوز خدا گناهامون رو نبخشيده باشه و وقتي كه روزه دارها مزدشون رو مي‌گيرن، چيزي گير ما نياد!

برگرفته از كتاب مفاتيح‌الجنان

ميگن اگه ببيني (توي ساعت ديجيتالي)ساعت و دقيقه يك عدد ميشن، او موقع يكي به ياد تو افتاده. يا اينكه مي‌گن اگه پلكت بپره، يعني اينكه يكي به يادته و مي خواد بياد خونتون مهموني. از اين جور چيز‌ها زياد مي‌گن؛ درست يا اشتباه. ولي من ميگم... نه من نمي گم خوشون مي‌گن كه چه ما يادي ازشون بكنيم يا نكنيم، هميشه به ياد ما هستند و حواسشون به ما هست.

حتما مي‌پرسيد كيا مي‌گن؟

اين‌ها رو اون‌هايي ميگن كه از همه به ما مهربون‌ترند. اون هايي كه خدا براي هدايت ما فرستاده.امام عزيزمون، پدر مهربونمون حضرت مهدي عليه‌السلام مي‌فرمايند: ما هيچ وقت ياد شما را از خاطر نمي‌بريم و هيچ كدوم از خبر‌هاي شما بر ما پوشيده نيست.امام علي عليه‌السلام هم مي‌فرمايند: وقتي شما شيعه‌ها دعا مي‌كنيد ما براتون آمين مي‌گيم و وقتي هم كه دعا نمي‌كنيد، ما براتون دعا مي‌كنيم.

مي‌بينيد كه چقدر اين بزرگوارا به فكر ما هستند و هوامون رودارند؟

حلا ما در مورد اماممون چي‌فكر مي‌كنيم؟

گاهي فكر مي كنيم وقتي مي‌گيم امام زمان يعني امام بهترين بنده‌هاي خدا، در حاليكه ايشون پدر مهربون تمام مردم زمين هستند؛ از هر صنف و گروهي كه باشند.

آدم هرقدر خطاكار و گناه‌كار هم باشه نبايد بگه :من كجا و امام زمان كجا؟!

همين قدر رو بدونيم، امام زمان عليه‌السلام آغوش گرمشون همواره باز و وجودشون هميشه منتظر ماست. راهش فقط يك «يا صاحب‌الزمان» گفتنه و بقيه‌اش رو ديگه بايد خودمون تجربه كنيم. فقط كافيه كه بخوايم طعم خوش اين ارتباط رو به خودمون بچشونيم.

امام زمان عليه‌السلام در انحصار هيچ صنف، گروه، طايفه و حتي مذهبي نيست. متعلق به همه‌ي بشريت است. فيض آن حضرت به فقير و غني، عالم و جاهل، نيكوكار و گناهكار و حتي غير مسلمانان نيز مي‌رسد. او منشي و دربان ندارد.

 هر وقت اراده كني، هرگاه دلت از همه جا و همه‌كس بگيرد، در هر زمان، بدون وقت و هم‌آهنگي قبلي و بي‌واسطه مي‌تواني با امام عصر عليه‌السلام ارتباط برقرار كني. كافي است يك «يا صاحب‌الزمان» بگويي.

اگرچه برابر گوش‌هامان ديوار كشيده و خود را از شنيدن صداي دلنشينش محروم كرده‌ايم، آقا جواب ما را خواهد داد. هر چند جلوي ديدگانمان پرده افكنده و از تماشاي جمال دلربايش محروم‌ايم، او ما را مي‌بيند.

نگو: من كجا و امام زمان (ع) كجا؟ هيچ شده است به خاطر برخي اشتباهات از پدر يا مادر خويش گريزان باشي؟ آن عزيز از پدر مهربان‌تر است و از مادر دلسوزتر؛

تك تك ما را همچون فرزندارن دل‌بند خويش دوست دارد ...

سلام به همه

نكته‌اي كه مي خوام بگم خيلي چيز عجيبي نيست، عجيب اينه كه خيلي‌ها قبولش نمي‌كنند.

يك بررسي نه خيلي عميق نشون ميده كه شيعيان به اين معتقد هستند كه امام دوازدهم(حضرت مهدي عيله‌السلام )،نامشون محمد و فرزند امام حسن عسكري هست. كه در نيمه شعبان سال 255 هجري قمري متولد شدند.(مدرك هم زياد داريم:مثل اصول كافي،بحارالانوار، كمال‌الدين، منتخب‌الاثر و...) اما جالب اينجاست كه بعضي‌ها ميان و زير همچين چيز واضحي رو مي‌زنند و يكي ديگه مثل ميرزا علي محمد شيرازي رو امام دوازدهم مي‌گيرند و بعدش هم مي‌رسند به ايجاد دين جديد بهائيت.

نتيجه اول اينه كه پايه دين بهايي رو اينه كه امام دوازدهم فرزند امام حسن عسكري نيست(بر خلاف اعتقاد شيعه). اين در حاليه كه خود بزرگان بهايي تو كتاب‌هاشون اين رو آوردن كه امام دوازدهم شيعيان همون فرزند امام حسن عسكري هست.(باب در دلايل سبعه، بهاءالله در ايقان، شوقي افندي در قرن بديع) اين شد اولين تناقض. يعني خودشون پايه خودشون رو زدند! بعدش ميان يك چيز‌هاي ديگه مي‌گن؛ مثلا ميان مي‌گن امام عسكري فرزندي نداشته، يا اينكه داشته و مرده . ما آخرش نفهميديم چي مي‌گن. همين قدر رو فهميديم كه جز تناقض چيز ديگه‌اي نيست و دارن دور خودشون مي‌گردن و مسلما همچين ديني و همچين اعتقاد متناقضي هرگز از طرف خدا نيست و هيچ‌وقت نمي‌تونه باعث ايجاد وحدت در دنيا بشه.

اعتقاد پاك شيعه  به اينه كه امام دوازدهم فرزند امام يازدهم هست، در 15 شعبان 255 هجري قمري به دنيا اومده و الآن هم زنده‌هستند و در دوران غيبت كبري قرار دارند و به لطف خدا ظهور خواهند كرد.

لطفا نظرتون رو بگيد!